patates

Bu gün sabah bana ışıkla mı gelsin? Yoksa karanlık kalkacak diye ben mi sevinsem? Gözler bazen buğulu görür ya! Benim haftada bir... Bazen olur yağmurun sadece gözlerime yağdığı, Havada bulut yokken. Offff… Nemli çimenler izin vermez bazen. Ya da soğuk soğuk yalar rüzgar yanaklarını. Azıcık da olsa salak olduğunu düşünmek istersin. O gece salak olsan ne olur ki, deniz vururken sert betona? Sen otursan üstüne dalgaların… Ben beton duvarlar olsam; sen tuzlu su… Olamazsın o kadar kolay değil, ben ne kadar soğuk olsam da. Çıkmaz sokağa girersin isteyerek yayan. Meraktan sırf yoksa amaç yok. Ben hep girerim o sokaklara, karşıma gelir beton duvar, konuşurum bazen sanki o beton duvar sen… Kalbim kırılsa da gece gece suskunluğuna, eve gidip uzandığımda, beton konuşmaz ki derim. Konuşmaz ve sen cevap bekledin! Veremez cevabı o sana. Bazen yosun tutmuştur o duvarın üstü. Yosun tutmak ne demek? Dudakların tutarsa bir gün yosun anlarsın demek. Ancak o zaman beni dinlersin can kulağıyla, ellerin huzursuz hareket ettiği zamandır işte o.Nereye koyacağını bilemezsin bazen, işte o andır ay tutulması. Ne deprem olur ardından, ne de içmeye ara verir insanlar. Sen başlarsın ancak onların arasına katılmaya. Şimdi gider bulursun birini, uyanırsın yanında, sabah nasıl gelmiş fark etmezsin. Uyandığında sigaranı arar ellerin, bildik bir dokunuş ister parmakların. Gökyüzü şarkı söyler başını kaldırmasan da… Ellerin acır her gün tuttuğun kupadan, kahve yakar bilincini, unutmazsın saatlerini. Bazen kalbin acır gerçeklerden, tek başına konuşmak ister kalabalığa. Bağıra bağıra anlatmak ister hikayesini, sen engellersin! İzin veremezsin çünkü olacaklara… Ne başkasına anlatabilirsin ne de muhattabına gidebilirsin bu soğukta. Ellerin acır üşümekten, oturduğun sandalye yanar belki fikirlerinden, kalktığın zemin erir düşüncelerinin çokluğunda, kalbin göğüs kafesini yırtarcasına atar bazen, kafestir adı. Çıkamaz, sesini duyuramaz yanında olsa da… Bilmez ne var orda. Bilmez ellerin sıcak mı yoksa soğuk mu? Belki biraz sıcak biraz soğuk… Bilse de seni kendisi var daha, sana gelene kadarsa çok var. Herkesin var bir umudu! Sana bırakmayacak boşluğu, sana kalmayacak, senin için değişmeyecek bir huyu! Sen ki bunu bildin zamanında, sen ki kırıldın çok defa, saçlarına baktın gülümseyerek, o andan ötürü hafif bir mutluluk hissederek… O anı zihnine hapsettin, gerisini azıcık da olsa siktir ederek. Ben bazen şebek, bazen uslu, ben bir garip hal